Wysokie tony (C4 lub C5) sa dobrze slyszalne

Wysokie tony (C4 lub C5) są dobrze słyszalne. Powyższe wyniki badania stroikami są charakterystyczne dla ostrego zapalenia ucha środkowego, jeśli ucho zewnętrzne nie Jest objęte chorobą i nie ma nagromadzenia woszczyny w przewodzie słuchowym zewnętrznym, które również może dać ten sam wynik prób stroikowych. W obustronnym zapaleniu ucha środkowego badanie stroikami wykazuje te same wyniki dla obu uszu poza próbą Webera, która może wykazywać słyszenie tonu niskiego (C – 128) w głowie lub w obu uszach jednakowo. W przebiegu ostrego zapalenia ucha środkowego stwierdza się często tkliwość na dotyk zewnętrznej powierzchni wyrostka sutkowego a w szczególności płaszczyzny wyrostka sutkowego na wysokości jamy sutkowej oraz na końcu wyrostka sutkowego. Tkliwość ta, nawet niekiedy bolesność, nie jest jeszcze objawem zapalenia wyrostka sutkowego, lecz raczej pewnym odczynem, towarzyszącym zapaleniu ucha środkowego. Read more „Wysokie tony (C4 lub C5) sa dobrze slyszalne”

Rozpoznanie ostrego ropnego zapalenia ucha srodkowego

Rozpoznanie ostrego ropnego zapalenia ucha środkowego po samoistnym pęknięciu błony bębenkowej jest łatwe. Zazwyczaj bóle ucha zmniejszają się z chwilą wystąpienia wycieku z ucha. W przewodzie słuchowym zewnętrznym stwierdzamy obfitą ilość krwawo-ropnej lub ropnej wydzieliny. Po oczyszczaniu ropy. widzimy silnie obrzękłą, zaczerwienioną i wypukloną błonę bębenkową oraz w jednym miejscu, najczęściej na dole z przodu, świecące, tętniące miejsce, odpowiadające otworowi w błonie bębenkowej, w którym tętni wydzielina ropna. Read more „Rozpoznanie ostrego ropnego zapalenia ucha srodkowego”

Rzut skroniowo-bebenkowy

Uszy 9. Rzut skroniowo-bębenkowy (Schiłller) ( proiectio temporotympanica) Głowa przylega bokiem do kasety, płaszczyzna środkowa równoległa do niej. Promień kierunkowy przebiega w płaszczyźnie usznej-pionowej i jest odchylony dogłowowo 30° od płaszczyzny podoczodołowo-usznej. Trafia w zewnętrzny przewód słuchowy. Promienie trafiają wyrostek sutkowy od strony bocznej. Read more „Rzut skroniowo-bebenkowy”

Zapalenie jam bocznych nosa

Zatokę po przepłukaniu wypełniamy środkiem kontrastowym, który zajmuje tylko część wolną od polipów. Resztę przestrzeni między środkiem kontrastowym a ścianami kostnymi zajmują polipy albo zgrubiała błona śluzowa, których kontury są wtedy dobrze widoczne, Przy przewlekłym, zanikowym, cuchnącym nieżycie nosa (ozaena) znajdujemy często na zdjęciu nadmiernie szerokie przewody nosowe i zanikające muszle. Zapalenie jam bocznych nosa może przejść na otaczającą kość, co najczęściej zdarza się w przypadkach schorzenia zatok czołowych i spowodować jej zapalenie (osteornyelitis). Wtedy wystąpią ograniczone zniszczenia kostne o niecistrych zamazanych granicach, niekiedy z martwakami wewnątrz, otoczone wyjaśnieniem, spowodowanym przez powstanie wału bardziej zbitej kości. Zapalenie swoiste. Read more „Zapalenie jam bocznych nosa”

Prawdopodobnie nie wiedza, co inni mysla o nich

Prawdopodobnie nie wiedzą, co inni myślą o nich. Grupa zabawowa zmienia ustawicznie członków, chociaż często dwoje dzieci trzyma się razem przez długie okresy czasu. Pojawia się wśród dzieci wielka różnorodność gier zespołowych. Niektóre rozwijają się bardzo powoli, inne dojrzewają wcześnie pod tym względem. Rozwój podgrup społecznych w klasie występuje dość wcześnie. Read more „Prawdopodobnie nie wiedza, co inni mysla o nich”

Sztywna grupa (uczniów) nie wykazuje zdolnosci dostrzegania zwiazków jednego elementu materialu faktycznego z innymi

Sztywna grupa (uczniów) nie wykazuje zdolności dostrzegania związków jednego elementu materiału faktycznego z innymi. Jednostki należące do sztywnej grupy mogą nawet odmówić uwzględnienia niektórych faktów, którymi dysponują. Z drugiej strony jednostka elastyczna, która posiada zdolność dostrzegania i stwierdzania istniejących związków koniecznych dla poprawnego rozwiązania problemu może wziąć pod uwagę poszczególne fakty i zorganizować je w jednolitą strukturę. Procesy myślowe są rozległe, zintegrowane i uwzględniają wszystkie fakty istotne przy stopniowym rozwiązywaniu problemów. Antidotum na uprzedzenie jest to, co się pospolicie nazywa wychowaniem międzygrupowym , które według J. Read more „Sztywna grupa (uczniów) nie wykazuje zdolnosci dostrzegania zwiazków jednego elementu materialu faktycznego z innymi”

ZLE ZACHOWANIE SIE JEDNA Z GLÓWNYCH PRZESZKÓD W NAUCZANIU

ZŁE ZACHOWANIE SIĘ JEDNĄ Z GŁÓWNYCH PRZESZKÓD W NAUCZANIU. Jednym z głównych źródeł frustracji w nauczaniu jest dziecko, które źle się zachowuje. Dziecko takie może wciąż przerywać lekcje jakimiś wyskokami, może nic nie robić – nawet wyznaczonego mu zadania, może kraść, może nie umieć czytać, zwykle w każdej klasie znajduje się jedno czy kilkoro dzieci, których zachowanie wydaje się być nastawione na to, by drażnić nauczyciela i niweczyć jego najlepsze wysiłki. Chociaż nauczyciele najczęściej myślą o takim zachowaniu się jako o czymś, co zakłóca lub psuje normalną pracę klasy, istnieje poza tym wiele innych jego forom i odmian. W najszerszym znaczeniu zachowanie, o którym mówimy, polega na takim postępowaniu, które stwarza trudności (zakłóca właściwe funkcjonowanie dziecka, a często i zespołu klasowego) albo też ujawnia istnienie trudności (wskazuje na to, że dziecko lub zespół nie funkcjonuje właściwie). Read more „ZLE ZACHOWANIE SIE JEDNA Z GLÓWNYCH PRZESZKÓD W NAUCZANIU”

Inna trudnoscia jest to, ze nie mozemy realistycznie dokonac ostrych i okreslonych rozróznien pomiedzy „dziecmi trudnymi” a „normalnymi”

Inną trudnością jest to, że nie możemy realistycznie dokonać ostrych i określonych rozróżnień pomiędzy dziećmi trudnymi a normalnymi. Różnice między danymi statystycznymi, podanymi przez Lewisa z jednej strony Clancy i Smitter z drugiej wskazują na tę trudność. Pewna praca Jean Walker Macfarlane wykazywała, że dzieci w wieku przedszkolnym zazwyczaj wykazują jakiegoś rodzaju trudności wychowawcze. Stwierdzono następujące trudności u badanych 252 dzieci w wieku lat pięciu: kłamstwo – 25%, ssanie palca – 18%, lęki – 50%, wybuchy złości – 46%, samogwałt – 6% i zakłócenia mowy – 22%. Przeciętna liczba symptomów zachowania się tego rodzaju w ciągu lat przedszkolnych wahała się od 4-6 na każde dziecko. Read more „Inna trudnoscia jest to, ze nie mozemy realistycznie dokonac ostrych i okreslonych rozróznien pomiedzy „dziecmi trudnymi” a „normalnymi””

RADZENIE SOBIE ZE ZLYM ZACHOWANIEM

RADZENIE SOBIE ZE ZŁYM ZACHOWANIEM. Od wieków nauczyciele usiłowali załatwić sprawę złego zachowania się bezpośrednimi a czasem drastycznymi metodami, jak kara fizyczna, usuwanie z klasy, sarkazm, łajanie, zatrzymywanie po lekcjach itp. Czasami takie metody pomagają dziecku, które waha się między podporządkowaniem się a zachowaniem aspołecznym i które potrzebuje upewnienia, że nauczyciel naprawdę traktuje poważnie to, co mówi. Ale w większości wypadków rezultaty takiego bezpośredniego traktowania problemu są zawodne. Kara często pogarsza wychowawczo niepożądane zachowanie się zamiast je wyeliminować. Read more „RADZENIE SOBIE ZE ZLYM ZACHOWANIEM”

Cztery procent dzieci wykazywalo wystarczajaco powazne trudnosci emocjonalnego czy spolecznego przystosowania sie, by zaniepokoic nauczycieli

Cztery procent dzieci wykazywało wystarczająco poważne trudności emocjonalnego czy społecznego przystosowania się, by zaniepokoić nauczycieli. Oznaczałoby to 1-2 dzieci w każdej klasie. Inna praca, stosująca inne kryteria, została wykonana przez Norę Clancy i Faith Snutter. Przekonały się one, że 11% dzieci szkół podstawowych w powiecie Santa Barbara można było określić, jako emocjonalnie niezrównoważone. Istniała duża rozpiętość pomiędzy szkołami, jedne podawały w sprawozdaniach 5%, inne aż 35%. Read more „Cztery procent dzieci wykazywalo wystarczajaco powazne trudnosci emocjonalnego czy spolecznego przystosowania sie, by zaniepokoic nauczycieli”